Iksbie

711

 

Recensie:
‘Een boek met prachtige tekeningen en een achterliggende boodschap…heel duidelijk geschreven uit liefde voor kinderen.’.

Advertenties

Op school

 

Het begon allemaal rond de klok van 11:00 uur, alle leerlingen van 4C druppelden binnen en gingen al keuvelend en lachend op hun plek zitten in de klas. Meester Witvogel stond al klaar, met zijn boeken op de tafel opengeslagen en de Bijbel op zijn vaste plek naast zijn etui. Het was net pauze geweest.
Onze mentor Meester Witvogel had zijn blik rechtvooruit, zijn rug recht, met zijn armen over elkaar, was hij volkomen kalm en beheerst. Tijd voor geschiedenis. Meester Witvogel veranderde van houding, meteen was de klas stil.
‘Vandaag gaan we het hebben over de Middeleeuwen. In circa 500 na Christus begonnen de donkere Middeleeuwen…’. Meester Witvogel vertelde en vertelde maar door over; de Pest, kruistochten, koningen, barbaren, volksverhuizingen en ridders.Daarna begon de Meester te vertellen over God, ja want God was het allerbelangrijkst. Zonder God waren wij er allemaal niet en zonder God kon de wereld niet draaien.
Ondertussen zat ik me een beetje te vervelen, dit had ik allemaal al op mijn oude school gehoord. Dus keek ik om me heen, iedereen zag er keurig uit; gewassen en gestreken uniform, haren netjes gekamd, de meisjes hadden hun haar in een staart. Behalve een mager meisje achterin de klas, ze zat alleen, te frunniken aan haar lesboek. Haar kleren waren niet gestreken en er zaten vlekken in, haar blousje was niet goed dichtgeknoopt en hing half over haar rokje van haar uniform heen. Haar schoenen waren afgetrapt en er zaten gaten in. Ze had een wilde krullenbos, kortgeknipt zwart haar, dat piekerig rondsprong als ze bewoog.
Ze had hele fijne handen, maar met vieze nagels. Waarom is ze niet zoals ons allemaal? vroeg ik mij af. Meester Witvogel onderbrak mijn gedachten wreed, ‘Valerie.’, zei hij koud, terwijl hij langzaam richting het meisje dat achterin de klas zat liep, ‘Opletten, anders krijg je straf.’. Hij keek haar aan, maar net te lang. Meteen draaide hij zich weer om, om zijn verhaal verder te vertellen alsof er niets gebeurd was. Ik keek naar het meisje die blijkbaar Valerie heette. Valerie haar blik stond op oneindig, ze friemelde onverstoorbaar door.
De Meester pakte de Bijbel met één soepele beweging, deed het boek met een theatraal gebaar open, bleef strak de klas inkijken zodat niemand mistte wat hij deed, nam een ademteug en begon te vertellen; ‘God heeft de wereld geschapen. Hij creeërde de wolken, de zon, de sterren en de maan. De planten, dieren en mensen kwamen daarna. Niemand en niets komt daartussen, kinderen’.
Zonder veel moeite te doen, stond ze op en maakt een beweging die leek alsof
ze danste. De ogen van de jongens stonden wagenwijd open en keken vol aandacht
naar haar. Met een klein sprongetje stond ze binnen enkele tellen bij de leraar en zei ze vol
ongeloof; ‘Maar meester, God bestaat niet.’.
Doodstil keken de leerlingen van het Amerongencollege 4C naar hun mentor Meester Witvogel . Valerie was op dat moment een klein muisje, stilletjes zonder ook maar een spier te vertrekken keek ze ademloos naar Meester Witvogel, ze leek haar tong verloren te zijn . Maar schijn bedriegt, ze was niet meer klein, ze was geen kind meer, ze was fel. Ze had moed, want ze stond nog steeds recht tegenover de leraar.
Van het onschuldige kleine meisje ging ze over in een wilde panter die op jacht was. Haar ogen vlamden. Thuis moest ze altijd overleven. Vaak was de koelkast leeg en mama lag regelmatig te huilen op bed. Met haar broertjes ging ze dan de straat op, op zoek naar eten en drinken. Haar ongewassen, vieze haren kleefden aan haar gezicht, vol spanning en adrenaline was ze klaar om in de aanval te gaan.
De klas hield de adem in. Wat gaat er nu gebeuren?
Enkele seconden gebeurde er niets.
Valerie haar gedachten raasden door haar hoofd, ‘Hoe durft hij! Meester wist dat ze niet in God geloofde. Als God wel bestond dan zou ze nooit met honger naar bed gaan, dan zorgde God er wel voor dat mama beter werd en dat papa thuis kwam. Nee. Dit laat ik niet over me heen komen. Nee!’. Haar bovenlip trilde, ze balde haar handen tot vuisten.
Ze deed haar mond open… trrrrring! Daar ging de schoolbel, ze stond aan de grond genageld, zwijgend keek ze naar beneden. Haar fragiele lichaam met broze botten kon de spanning niet meer aan, ze zakte in elkaar, als een waardeloos hoopje mens.
Ze begon te huilen, eerst kleine traantjes daarna grote tranen die biggelden over haar wangen, ze snikte en schokte. Alle opgebouwde spanning kwam er in één keer uit.
Iedereen was stil in de klas. De Meester keek de klas in en zei,’Amanda, troost haar’, met zijn wijsvinger wees hij naar Valerie die nog steeds aan het huilen was. ‘Jullie begrijpen, ‘, ging hij onverstoord verder, terwijl Amanda naar Valerie toe liep, ‘dat ik dit niet kan tolereren. Valerie, nablijven. De rest mag gaan’, meteen gingen mensen opstaan en ik hoorde gerommel, zacht geroezemoes ‘ Maar..’, zei hij duidelijk en dwingend, iedereen stopte met wat hij aan het doen was, ‘jullie maken allemaal een opstel over waarom God Almachtig is, morgen wil ik die op mijn bureau hebben, begrepen?’. De kinderen knikten zwijgend en wilde zo snel mogelijk naar huis, net als ik.
Twintig minuten later stond ik nog even wat te kletsen met een vriend van mij tot ik haar zag. Valerie liep een beetje moeilijk, ze struikelde zelfs. Ik reikte haar mijn hand en vroeg, ‘Gaat het wel?’, ze zei niets en liep snel door.
De volgende dag kwam ik op school, ging ik weer op plek zitten. De plek waar ze zat bleef angstvallig leeg. Nergens een teken Valerie te bekennen. Meester Witvogel repte geen woord over haar.
-Fin-

‘Verdedigen of niet?’

De woorden, ‘ik voel’, zijn aan de ene kant  krachtig maar andere kant kan het ook helemaal niks zeggen.
Maar eerst een fysiek voorbeeld: vroeger op school waren de woorden, ‘Ik voel me niet lekker’, toverwoorden. Daarmee kon je vrij krijgen of dan hoefde ik niet mee te doen met gymnastiek. Waar ik dus dankbaar gebruik van maakte. Je niet lekker voelen is fysiek en waar ik het over wil hebben is het psychische oftewel geestelijke.
Een voorbeeld van psychisch is: ‘Ik voel me niet geliefd,mooi en fijn’, of erger, ‘Ik voel me lelijk, stom en dom’. Gelukkig hebben de woorden, ‘Ik voel me mooi en gelukkig’, veel meer kracht dan de negatieve woorden. Gebruik ze goed. Zie voor de Wikipedia uitleg http://nl.wikipedia.org/wiki/Gevoel

Afgelopen week zat ik de serie Girls te kijken. Het gaat over vier meiden van begin twintig in New York City, die druk bezig zijn met de liefde, sex, werk en vriendschappen. Het lijkt in de verste verte niet op Sex and the City maar de basis is wel hetzelfde. Deze vier meiden hebben allemaal hun eigen drama en zijn er heel goed in om de ander de schuld te geven.
Toevallig is de hoofdpersoon ook een schrijfster, of probeert het tenminste te zijn. Steeds als iemand haar vraagt, ‘Hoe gaat het met je?’, dan antwoord ze met, ‘Ik voel dat het een heel mooi boek gaat worden, dat weet ik wel zeker, alleen is het beginnen van een boek altijd lastig’.
Dus wat ze doet is dat ze verteld dat alles goed komt en aan het einde van de zin komt degene die de vraagt stelt erachter dat de hoofdpersoon nog niet eens begonnen is met schrijven. Dat soort dialogen komen in de serie veel voor. Maar dan met uiteenlopende onderwerpen. Vooral de hoofdpersoon is er goed in om te doen alsof er niks aan de hand is, terwijl ze genoeg problemen heeft.
Ik dacht eerst dat het ‘Ik voel..’ iets Amerikaans was maar dat blijkt niet zo te zijn.
Een vriendin van mij doet dat ook. Als ik haar een vraag rechtstreeks stel en ze weet er zo snel geen goed antwoord op, krijg ik altijd eerst te horen,’Ik voel….(vanalles, maar ik weet nog niet wat ik wil. Dus ik doe maar niets)’. Ze gaat dan bijna een soort van ratelen, heel bijzonder. Ze zegt op zo’n moment veel woorden maar veel wijzer word ik er niet van.
Het lijkt bijna een beetje op de politiek. Als een politicus een vraag krijgt danst hij er ook vaak omheen en geeft hij eigenlijk geen echt antwoord.
Het is me pas sinds kort opgevallen terwijl ik haar al heel lang ken. Ze vraagt mij vaak om advies en hoe ik ergens over denk of voel. Dat voelen vind ik vaak lastig. Want ik ken die mensen niet waar ze mee omgaat. Als zij weer begint over, ‘Ik voel…(vanalles, maar ik weet nog niet wat ik wil. Dus ik doe maar niets).’, dan weet ik niet goed hoe ik moet reageren. Moet ik haar onderbreken? Of het onderwerp laten rusten?
Het woord/zinnetje ‘Ik voel’ kan ook een stopwoordje zijn. Dat is zeker een mogelijkheid.
Maar ik vermoed dat het dat niet zo is. Eerder een zelfverdedigings mechanisme lijkt het wel.
Sommige mensen slaan dicht en anderen beginnen juist veel te vertellen, zin en onzin.
Ik vind het erg belangrijk om te weten hoe die mechanismen werken. Elk mens is anders en iedereen reageert ook anders. Het lijkt een soort spel met echte mensen en gevoelens.
Zelf hou ik er meer van als mensen emoties laten zien en horen. Als iemand bijvoorbeeld verdrietig is dat ik het dan hoor aan diegene. Dan weet ik dat ik moet troosten.
Als ik die zelfverdedigings mechanismen kan ontcijferen en begrijpen dan ben ik al een heel eind. Dat heeft tijd nodig en veel geduld, dus ik neem die tijd ook. Ga jij ook de tijd nemen?

‘Het goede doel?’

Op het moment luister ik al een paar dagen naar Serious Request op 3fm oftewel Het glazen huis. As I write staat de livestream aan. Elk jaar kijk ik er weer naar uit, radio kijken en luisteren in één, heel vermakelijk.
Zes dagen lang staan in het teken van een stille ramp waar aandacht en geld voor word gevraagd. De drie dj’s drinken alleen maar groente en fruitsapjes en krijgen geen vast voedsel binnen. Dus de dj’s zijn dan aan het vasten. 3FM werkt samen het Rode Kruis.
Vorig jaar was het thema ‘Terugdringen van babysterfte’ http://seriousrequest.3fm.nl/nieuws/detail/5350066 Dit jaar gaat het om hygiëne want er gaan teveel kinderen dood aan diarree in oa Burundi. http://seriousrequest.3fm.nl/nieuws/detail/5350398
Serious Request word door heel Nederland met open armen ontvangen en mensen zetten zich massaal in om geld te verzamelen. Hartstikke mooi natuurlijk.
Iedereen aan de buis gekluistert of onderweg naar, in dit geval, Leeuwarden. Elk jaar word er een andere stad uitgekozen. Nederland staat zes dagen op z’n kop. Wat mij opvalt is dat iedereen trots is op: de dj’s, publiek en het grote bedrag dat word binnengehaald.

Snuffelen en een kritische noot

Ik ben even gaan snuffelen op de site en ik kwam een veelgestelde vraag tegen namelijk, ‘Waarom word er niet gekeken naar een doel dichterbij huis? In Nederland zijn ook genoeg hulpbehoevenden!’. Antwoord: omdat Serious Reguest ook in Zweden, Kenia en Zwitserland word gehouden. Vandaar dat er naar een internationaal doel word gezocht. Zodat alle Glazen huizen samen voor hetzelfde doel gaan. Dit is niet wat letterlijk op de site staat maar een beetje in mijn eigen woorden. Dan is de gemeente Leeuwarden zo ‘gul’ dat ze en groot bedrag neertellen voor het goede doel, terwijl de voedselbank in dezelfde gemeente grote problemen heeft. Dat valt toch niet goed te praten? Het lijkt alsof er vooral met een vinger gewezen word naar een land ver weg waar het allemaal klote is, terwijl in eigen land ook genoeg ellende is, dus zorg ervoor dat het eerst in je eigen land in alles in orde is en ga dan pas een ander land helpen.  Armoede hoort helemaal niet Nederland en het is er wel. Misschien is het bijna de rug toekeren van wat er in Nederland aan de hand is.

Maar volgens een betrouwbare en anonieme bron, die altijd kritisch naar de wereld kijkt zegt dat er ook veel groot media/reclame apparaat achter zit. Goede reclame voor 3FM, BNN en het Rode Kruis dus. Bedrijven en mensen kunnen dan ook reclame maken voor zichzelf voor een beetje geld. Er zijn ook andere manieren om aan al dat geld te komen bijvoorbeeld ‘de overheid kan dat zo ophoesten’, zegt de bron. Naast 3Fm verdienen de drie dj’s ook nog zat geld tijdens die zes dagen, aldus de bron. Zo verdient Giel drie ton, gaat de bron verder, daar zou ik het ook wel voor willen doen.

De chat

Sinds twee dagen hou ik de chat met berichten een beetje bij. Het zijn veel berichten als: ‘Fijne kerst, *naam* jij bent de allerliefste!’, en, ‘Succes jongens, 3FM is top!’. Tot nu toe weinig tegenstand en vooral veel egostrelingen voor de drie dj’s.
Maar een paar minuten geleden veranderde er wat in de chat. Een jongeman of vrouw begon te zeggen dat geld in Nederland besteed zou moeten worden. Die berichtjes werden direct de pan in gehakt door andere 3FM luisteraars/kijkers. Er kwam net een tweet voorbij:
‘helemaal niets voor de diarree kinderen in Afrika. Betalen GVD al jaren miljarden aan dat land maar niets helpt.’, bron laat ik anoniem. En ‘Ik ben benieuwd wat de regering morgen doet en nog iets bijdraagt’. Daar liggen de problemen ook. Dit probleem had al lang verholpen moeten worden. Structrueel aanpakken gebeurt dus niet. Hoeveel geld van het eindbedrag beland ook echt bij de mensen?
En met een Basisinkomen kan iedereen voor zichzelf zorgen. Voor voedsel, sanitair en een dak boven het hoofd. http://basisinkomen.nl/wp/ Maar daar hoor je niemand over. Bizar eigenlijk. Alsof de Nederlanders één keer per jaar gul zijn en voor de rest van het jaar nog maar net het hoofd boven water kunnen houden.

Giel Beelen en de directeur Rode Kruis

(Zo verdient te directeur van het Rode Kruis, volgens deze link http://www.rodekruis.nl/dit-zijn-we/organisatie/paginas/statement-salaris-directeur.aspx 135:000 Euro per jaar inclusief eindejaarsuitkering en vakantiegeld bij. Er word specifiek gezegd dat directeur van het Rode Kruis geen geld verdient aan Serious Request.)
Giel Beelen verdient wel iets meer dan de directeur van het Rode Kruis: 200:000 per jaar. Dat lijkt me meer dan genoeg. http://www.loonwijzer.nl/home/salaris/vipsalarissen/giel-beelen Gaan de dj’s zelf eigenlijk wel geld doneren voor Serious Request?

Wat ik ervan vind is, dit alles overdenkend, dat het leuk is voor ‘het gepeupel’, fijne afleiding maar meer ook niet. Want er veranderd niks, helemaal niks. Er sterven nog steeds dagelijks teveel mensen en kinderen onnodig. Niet bepaald een leuke kerstgedachte om mee te eindigen maar wel een reële.

Fijne Kerstdagen en een gelukkig 2014 !!!

‘Competitel’

Vandaag zat ik weer te staren voor een lege pagina. Totdat ik een ingeving kreeg. Actuele interessante onderwerpen raken mensen. En ik schrijf voor mensen, niet voor dieren of geesten. Dus ik besloot tv te gaan kijken en het was meteen raak, de herhaling van The Voice of Holland was op RTL 8. Er viel al snel iets op tijdens de show, de constante competitie.
Zo zijn er tientallen show’s met een hoog competitiegehalte: The Voice of Holland, Expeditie Robinson, So you think you can dance, The Taste , Idols, X-factor, Holland’s got talent en nog veel meer. Daar draait het allemaal om wie het beste is en een titel verdient.
Er zijn natuurlijk kundige juryleden die de zangers, dansers, artiesten, Expeditieleden, koks en anderen beoordelen. Uiteindelijk krijgt het publiek in de studio en thuis ook de kans om een stem uit te brengen. Die stemmen tellen dan voor 50% mee, de andere 50% is het oordeel van de juryleden.
Wat je vaak ook bij zo’n show ziet is dat er vanalles bij word bedacht om de show wat ‘interactiever’ te maken, zoals het tweede scherm, zelf zingen of jurylid worden of via apps en andere dingen in de show zelf komen.
Er is vanaf moment één dat een show begint al een constante strijd aan de gang tussen de artiesten want iedereen wil nummer één worden.  Alle deelnemers willen winnen. De familieleden van de deelnemers doen vaak ook gezellig mee, ze komen in het publiek terecht, maken spandoeken en willen ook dat hun familielid nummero uno word.
Aan de andere kant is het bijzonder dat de kandidaten zichzelf zo bloot durven te stellen aan alle media aandacht. Daarnaast als de kandidaten bijvoorbeeld een nummer zingen word dat vaak met gevoel gedaan, dan laten ze eigenlijk een deel van zichzelf zien.
Zo’n show kan natuurlijk een mooi opstapje zijn voor een muziekcarriëre. De juryleden zijn zelf ook zangers dus ze krijgen les van mensen die er verstand van hebben. De kandidaten kunnen veel leren en daardoor zichzelf verbeteren. Ook wat omgaan met de media betreft. Ik denk dat het ook goed is dat er concurrentie en strijd is zolang je daardoor beter word en beter weet wat je doelen zijn zou ik zeggen ga ervoor.

Wat mij opvalt is is dat er geen show bestaat zonder competitie. Waar mensen hun talenten kunnen laten zien en daarvoor een applaus krijgen en dan gewoon weer vrolijk naar huis gaan. Nou ja, dat gebeurt wel maar dan ga ik gewoon naar een artiest toe en betaal ik een toegangskaartje.

In Amerika hebben ze een dag, na Thanksgivingday ook nog, dat er grote kortingen worden gegeven op producten oftewel Black Friday. http://nl.wikipedia.org/wiki/Black_Friday
Vanaf 2006 zijn er zeven doden gevallen en 88 gewonden. Het is een race voor de beste prijzen en aanbiedingen. http://www.marketingonline.nl/blog/de-doden-van-black-friday
Ik moet wel zeggen dat in Amerika wel veel dingen groter, erger en meer zijn maar het gebeurt wel. Ter verheldering zal ik even een voorbeeldje geven; hier in Nederland hebben we gemiddeld 7 min reclame (een tijdje geleden heb ik de tijd bijgehouden, toen ik aan het tv kijken was). Maar in Amerika heb je elke tien minuten een reclameblok van 2,5 minuten.
Ze laten zelfs tijdens een basketbalwedstrijd een time-out zien met natuurlijk ervoor en erna reclame. Dus in Amerika is alles over the top en extravagant.
Het is natuurlijk een mogelijkheid dat dat allemaal ook naar Nederland toe komt. Met de tvshows zijn ze al goed op weg. Als bijvoorbeeld een nieuwe game uitkomt zoals GTA 5 dan gaan er ook winkels ’s avonds laat open hier in Nederland. Ik vind het zelf een beetje eng maar ik stel me dan gerust met de gedachte, ‘Het is nog steeds Nederland en wij blijven Nederlanders’. Daarnaast denk ik dat het geleidelijk gaat, niet in één keer. Dat scheelt ook een hoop.
Ik kijk bijna geen tv meer vanwege de reclameblokken. En series kijken vind ik heel erg leuk maar gewoon via internet seizoen na seizoen in één keer, zonder reclame. http://www.couchtuner.eu/

Al van jongs af aan word competitie als een plicht gezien. De beste zijn op school, de beste worden van je sportclub, de beste worden in alles eigenlijk. Het is natuurlijk goed om jezelf uit te dagen maar bedenk wel dat je alles wat je doet voor jezelf doet en niet voor een ander. Wat ik bijzonder vind is dat mensen zichzelf proberen te verbeteren op welke manier dan ook. Het is natuurlijk ook heel fijn om te horen dat je goed bezig bent.
Er is denk ik een dunne scheidslijn van wat een leuke krachtmeting is en wat niet een goede manier van strijd is. Als mensen gekwetst worden moet je uitkijken denk ik. Maar zolang het eerlijk en gezellig is, ga zo door!
Het gaat bij mij juist om te kleine dingen. In mijn geval een extra ritje met de auto en toch weer nee zeggen tegen alcohol, terwijl de rest wel vrolijk door drinkt. Ik zie dat als kleine overwinningen op mezelf en ik ben er blij mee. Maar niet omdat iemand anders zegt dat ik het moet doen of om beter te zijn dan een ander. Laat dat duidelijk zijn.

Wat natuurlijk wel een beetje dubbel is, is dat ik via het schrijven van blogs ook een beetje bekend wil worden. Maar dat is niet mijn hoofddoel. Voor mij gaat het erom dat er gepraat word en dat meningen van anderen ook in de blogs terecht komen. Dat wat aan de keukentafel besproken word vertaald word naar mijn blogs en andersom.

Ik kom er niet uit. Is competitie nodig? Of is het overbodig? Gezonde competitie is belangrijk denk ik, zolang je er maar niet doorschiet. Of toch niet?
Maar wat is jou mening?